Bieszczady!

To była miłość od pierwszego oddechu. Te pagórki, rzeki, kręte dróżki. Gdybym mogła to zostałabym tam jeszcze z tydzień. Czyste powietrze, jezioro Solińskie i ludzie tacy życzliwie - mogłabym tak wzdychać bez końca. Bieszczady są po prostu piękne! Dla tych widoków warto było tłuc się pociągiem od świtu do zmierzchu ponad 700km. Na pewno tam jeszcze wrócę.

Cały wyjazd odbył się bez większych problemów. Ja jakoś wyleczyłam przeziębienie ciepłymi herbatkami a Mój Luby miał poprawkę wczoraj dopiero, którą zaliczył na 3,5. Ale od początku:

 Podróż w Bieszczady nie była taka męcząca. Od Wrocławia do Krakowa mieliśmy przedział tylko dla siebie więc ja mogłam położyć się spać a Luby na spokojnie uczyć się do poprawki. W Krakowie mieliśmy przesiadkę na busa więc nie było czasu na zwiedzanie. Potem 5-godzinna jazda bez przystanków - koszmar! Mało się nie pożarliśmy ze zmęczenia. 20km przed końcem kierowca przesadził nas do małego busa, aż w końcu wysadził nas na niewłaściwym przystanku. Byłam wściekła bo mówiłam kierowcy gdzie chcę wysiąść ale nie znam terenu i ciemno było więc skąd mogłam wiedzieć, że mam już wysiadać? Na szczęście Pan Młody szybko nas znalazł na innym przystanku.

Rodzice Pana Młodego mają tam piękny pensjonat więc mieliśmy całe mieszkanie dla siebie, dzieląc drugi pokój ze świadkiem i jego dziewczyną. I pierwszy raz nie cieszył mnie darmowy wifi. Powalił mnie na kolana widok z okna na Bieszczady. Cudo!

Następnego dnia zwiedzaliśmy okolicę. Wioski w tamtych stronach ciągną się kilometrami więc 2 godziny zajął nam spacer, wzdłuż połowy wioski. Potem spacerowałam jeszcze z Panną Młodą, która streściła mi program uroczystości. Wieczorem wyprasowałam chyba z 10 męskich koszul, ot taki mały relax przed ślubem.

Ominęły mnie przygotowania w dniu ślubu ponieważ pojechałam z Panną Młodą do fryzjera i kosmetyczki, więc nie było nas pół dnia. Potem miałam tylko godzinę aby się ubrać i zrobić makijaż. Ale wyrobiłam się na czas. Potem pomagałam Pannie Młodej się ubrać. Następnie był zwyczaj wykupywania Panny Młodej i Starościna chciała mnie sprzedać ale Pan Młody mnie nie chciał :) Po błogosławieństwie pojechaliśmy do kościoła. Przed mszą podpisałam ze Świadkiem dokumenty u księdza a potem czekaliśmy z Młodymi na wybicie godziny 15. Chyba pierwszy raz siedziałam taka sztywna w kościele. Trochę z nerwów, trochę z zimna, bo miałam na sobie sukienkę na ramiączkach i cienką marynarkę. Ale też dałam radę. Potem wspólne zdjęcie, bramy, życzenia, sto lat na sali. Więc zanim usiadłam przy stole to obiad był już zimny. Przy pierwszym tańcu wszyscy goście tańczyli w kółeczku więc nie zjadłam też deseru. Ale świadek załatwił mi podwójny deser na pocieszenie. Chyba dostali w kuchni zrypkę za to ponieważ potem dostawałam największe porcje jedzenia.

A potem to już tańczyłam, tańczyłam, jadłam i piłam - jak to na weselu. Razem ze świadkiem wyszliśmy na środek i pokazaliśmy gościom się jak tańczy kaczuchy. Nie wiedziałam, że jestem zdolna do takich rzeczy. Welonu niestety nie złapałam. Najwidoczniej nie jest mi pisane branie ślubu w ciągu najbliższego roku. Choć tak naprawdę nikt nie chciał tego welonu. Leżał na ziemi i czekał aż go ktoś podniesie. Gdybym stała bliżej to bym na pewno go podniosła ale nie chciałam biegnąć po całej sali dla głupiego welonu, żeby nikt nie pomyślał, że jestem zdesperowana. No trudno, może innym razem :)

Na poprawinach, po obiedzie, Świadek zabrał nas na zwiedzanie jeziora Solińskiego. Kupiłam wtedy też pamiątki dla rodziny, spróbowałam pierwszy raz w życiu oscypka oraz dostałam w prezencie kapcie- dziki. Poprawiny skończyły się koło 22. Jak wróciliśmy do pensjonatu to chciałam zostawić prezent Pannie Młodej i przy okazji pożegnać się z rodziną Pana Młodego. Mieliśmy iść na chwilę ale kieliszek, szyneczka, ciasteczko i tym sposobem balowaliśmy do północy. Takie poprawianie poprawin.

Na drugi dzień pobudka i wyjazd o 6 rano do Rzeszowa. Po 8 rano wsadzili nas w pociąg do Krakowa i o 12 mój Luby biegł kupować bilety a ja krakowskie obwarzanki. O 22 byliśmy w domu.

Ogólnie zabawa była świetna. Postanowiłam z Lubym wrócić jeszcze kiedyś w Bieszczady ale jak będzie lepsza pogoda bo trochę deszczowa aura była. Fajne wesele, cholera, fajne wesele! :)

Zdjęcia w zakładkach ;)