Szukając tego, co zwą pozornie szczęściem.

Głupia Alicja! Głupia, głupia, głupia!

Nie wiem co mi odbiło bo zawsze uważałam się za osobę rozsądną i rozważną. Sama nie wiem jak to się stało ale mam romans z …moim byłym.

Taaaaak, tym samym, który rzucił mnie w sierpniu, gdy stwierdził, że nic do mnie nie czuje. A potem się okazało, że rzucił mnie dla innej.  Na początku było mi strasznie smutno z tego powodu. Bo przecież nikt nie lubi być rzucony dla kogoś innego. Ale teraz czuję ogromną satysfakcję. Z jakiego powodu? Ano takiego, że mój były jest kompletnym kretynem!

Wolał dziewczynę, która nie zdała matury z polskiego od dziewczyny, która skończyła 2 uczelnie. A na dodatek ma stypendium naukowe. Wolał dziewczynę, która zachowuje się jak opętany dzieciak, który piszczy, trzaska drzwiami i wchodzi do cudzego pokoju bez pukania od dziewczyny, która jest kulturalna i zachowuje się stosownie do swojego wieku. Wolał dziewczynę, która go nie szanuje i wyzywa od najgorszych od dziewczyny, która zawsze stawała po jego stronie i miała do niego ogromny szacunek. Takich przykładów jest więcej ale nie widzę sensu ich dalszego wymieniania. Nie lubię się wywyższać ale w tym przykładzie jestem od niej lepsza.

I wszyscy to widzą. Jego koledzy z roku wolą spędzać czas ze mną i z Gosią (jego koleżanka z grupy a moja współlokatorka, całym sercem po mojej stronie), niż z nim i jego „nową”.  W ogóle słyszałam, że bardzo ją krytykują. Bo ma krzywe nogi, zachowuje się jak idiotka i ma parszywy ryj. O dziwo ja mam najlepsze z jego „dziewczyn” opinie. O mnie mówią, że byłam bardzo fajna, tylko mało mówiłam. Nie tylko jego koledzy jej nie lubią. Nawet jego współlokatorzy zastanawiają się jak się jej pozbyć z ich mieszkania. A to są naprawdę ludzie, których trudno wyprowadzić z równowagi. Podsumowując – nikt jej nie lubi, a mnie lubią wszyscy(gdzie Twoja skromność Alicjo?).

No i mój były zaczął żałować. Sam mi to powiedział, jak raz zostaliśmy sami. I ciągle prowadzimy dialog:

-Jak Ty sobie radzisz beze mnie?

- Nie radzę sobie.

Poza tym widzę, jak się na mnie patrzy. Przychodzi codziennie do mojego pokoju, dzwoni, pisze smsy.  Wozi mnie na zakupy, kiedy tylko chcę. Nawet kilka razy ugotował mi obiad. Skąd taka troska? Okazało się, że jego „nowa” rzuciła go! Po tygodniu, dla jakiegoś siatkarza. Sam ją tutaj sprowadził a ona przyprawiła mu rogi. Wszyscy jego znajomi mają z niego ubaw, łącznie ze mną (jestem zła?).

Romans? Chyba użyłam złego słowa. Pocałowaliśmy się raz czy dwa razy. Parę razy mnie przytulił. I nic więcej. Nie jesteśmy razem. A z resztą ja go nie kocham, on nie kocha mnie. Stwierdzam, że brakuje mi faceta. Nie jego, a mężczyzny, który przytuli, pocałuje, pójdzie na spacer lub będzie ze mną oglądał film czy meczyk.

No właśnie, nie kocham go a mimowolnie szukam z nim kontaktu.  Czy coś ze mną jest nie tak?

Mezo "Zaufanie"