Cień

Wczoraj spotkałam moją koleżankę, którą nie widziałam od czerwca. Zapytała się mnie co się stało bo wyglądam jak cień. I coś mnie wtedy tknęło. Jeżeli osoba, której nie widziałam kilka miesięcy widzi, że ze mną jest coś nie tak to znaczy, że wszyscy to widzą.

Koleżanki ze studiów już dawno mówiły mi, że znikam. Za bardzo schudłam i w ogóle się już nie uśmiecham.  Nadal płakać nie mogę ale uśmiechać się też nie. Żyję w jakimś cholernym zawieszeniu. To coś zżera mnie od środka a ja nie potrafię się od tego uwolnić. Nawet nie potrafię tego nazwać.

Nie kocham go. Albo kocham. Tylko tak troszeczkę. Nie całym sercem a jedynie małym kawałkiem siebie. Mogę oddychać, bawić się, żyć. Bez niego. A potem przychodzi do mnie i wszystko umiera. I tak dzień po dniu. Nie wiem jak długo to wytrzymam...

Gdy jesteśmy razem zachowujemy się jak para. Wiem, nie powinnam utrzymywać z nim żadnych kontaktów. Ale nie umiem zrezygnować z tego. Ciągle mam tą głupią nadzieję, że mnie pokocha. Choć z drugiej strony wiem, że nie warto. Wszyscy mi to mówią, nawet On.

Ostatnio nie mam powodów do radości. Jego zerwanie pociągnęło za sobą kolejne przykre zdarzenia. Już pomijam moją sytuację zdrowotną bo z nią pogodziłam się. Ale teraz nawet błahostki smucą mnie niezmiernie. Laptop mi padł i muszę kupić sobie nowego. Więc chwilowo zakup samochodu będę musiała odłożyć na wiosnę. Na uczelni też kijowo. Wykładowcy oceniają mój charakter a nie wiedzę. Do stypendium naukowego brakło mi kilku setnych....