Ach, co to był za ślub!

Tak go namawiałam, żeby pojechał ze mną na ten ślub. Tak go prosiłam, żeby szalał ze mną na parkiecie. Tak go błagałam, żeby się uśmiechał i mimo wszystko dobrze się bawił. I zupełnie niepotrzebnie. Zabawa była po prostu wspaniała a mojemu Lubemu tak się tam podobało, że na Andrzejki prawdopodobnie znów zawitamy do Wielkopolski :)


Tak naprawdę znałam połowę gości weselnych. I to zarówno ze strony panny młodej i jak pana młodego. Więc kto tylko przyjechał to każdy się ze mną witał. Poczułam się jak członek wielkiej rodziny. Jak odjeżdżaliśmy to każdy się pytał, kiedy znowu przyjadę. Odpowiadałam, że na wiosnę przyjadę. Skojarzyło mi się to z Muminkami bo tam Włóczykij pojawiał się dopiero na wiosnę ;]

W dzień ślubu pojechałam z panną młoda do fryzjera. I nie byłam do końca zadowolona z usług fryzjerki. Jak prostowała mi włosy to strasznie szarpała. Myślałam, że zaraz mi wyrwie połowę włosów. Ale zrobiła mi pięknego francuza z małymi lokami. Potem w domu panna młoda (!) wpięła mi kwiatka i ozdoby. A sukienkę miała śliczną. U góry gorset z koronkami, na dole tiul a w pasie różowa kokarda. Pan młody też nie był szablonowy i miał na sobie niebieski garnitur. I wyglądało to naprawdę szałowo.

W kościele wszyscy byli dumni z pana młodego, że nie usnął. Bo biedaczek ma taki zwyczaj, na każdej mszy - śpi. Ale stres w głosie był słyszalny, choć oboje zapierali się, że podchodzą do wszystkiego ze spokojem. Po ceremonii było sypanie ryżu i drobnych pieniążków, wspólne zdjęcie przed kościołem i pojechaliśmy na salę. Tam był toast moim ulubionym ruskim szampanem, tradycyjne sto lat oraz życzenia. Na pierwszy taniec wybrali piosenkę "Tylko bądź" zespołu Pączki w tłuszczu. Bardzo podobało mi się to, że na stole leżały karteczkami z imionami i nazwiskami. Luby się trochę wkurzył bo zaproszenie dostał imienne a na stole widniał jako osoba towarzysząca ale przeszło mu szybko.  Siedzieliśmy obok braci pana młodego więc ekipa była zgrana. I śmiechu też było sporo. Obtańczyłam wszystkich braci, kuzynów i kolegów. No i potem koleżanki oczywiście, gdy kamerzysty już nie było. Trochę mało było zabaw na oczepiny i przez to mam uraz do tańczenia w kółeczku. Bo chyba było z 6 piosenek z rzędu w tym kółeczku i się zirytowałam. Potem jeszcze kelnerka oblała mnie kawą to już całkiem puściły mi nerwy i musiałam wyjść. Poszłam z Lubym na spacer i co się stało? Luby zniszczył sobie buta, źle stanął i obcas w podeszwie mu odpadł. I gdy tak siedzieliśmy na przystanku i próbowaliśmy naprawić tego buta to zaczął padać deszcz. Od razu zły humor uleciał gdzieś i zaczęłam się śmiać. I tak już do rana. A z butem nic się nie dało zrobić więc tańczył z tym oderwanym obcasem.

Na poprawiny ubrałam białą sukienkę. Luby założył jeansy, czarne adidasy i fioletową koszulę z krawatem. Na początku była trochę stypa bo siedzieliśmy w drętwym towarzystwie ale potem się przesunęliśmy do znajomych i wtedy było już zabawnie. Toast za toastem. Tańce i hulanki. Chyba do tej pory mam kaca po tym weselu a minęły już 3 dni.

W poniedziałek spędziliśmy cały dzień, czekając aż państwo młodzi wrócą ze sesji zdjęciowej. Dopiero wieczorem wróciliśmy do domu Lubego. We wtorek rano odwiozłam go na dworzec i prosto z dworca pojechałam do pracy. Tak więc stwierdzam, że wesele było udane i żałuję, że tak krótko trwało  :)

A welonu niestety nie złapałam :(